Operacja plastyczna nosa
W drugiej połowie dwudziestego wieku osiągnięcia medycyny w dziedzinie chirurgii plastycznej były wykorzystywane przede wszystkim w celach zdrowotnych. Częste były wówczas zabiegi korekcji przegrody nosowej, której krzywe ułożenie w skrajnych przypadkach uniemożliwiało normalne oddychanie. Również osoby poszkodowane w wypadkach poddawane były operacjom, mającym na celu prawidłowe ułożenie złamanej kości nosa. Z czasem osiągnięcia te znalazły nowe zastosowanie i coraz bardziej popularna stała się korekcja nosa, która ma służyć tylko i wyłącznie poprawieniu mankamentów urody. Zabieg ten wymaga dużej precyzji i doświadczenia. Polega on bowiem najpierw na złamaniu kości nosowej, uformowaniu jej i złożeniu, a następnie zszyciu skóry. W Polsce operacje nosa obejmują jego całkowitą rekonstrukcję, zmiany jedynie czubka narządu, czy redukcję jego wielkości, usunięcie garbu kostnego, wymodelowanie szkieletu.
Ważne jest jednak, aby osoba poddająca się zabiegowi miała ponad 20 lat, ponieważ dopiero w tym okresie życia zakończony jest rozwój szkieletu kostnego. Po operacji należy natomiast uważać na działanie czynników zewnętrznych, aby zapobiec infekcjom. Nie wolno również zbytnio eksponować twarzy zarówno w czasie upałów, jak i mrozów. Ograniczyć trzeba też wysiłek fizyczny. W przeciwnym wypadku korekcja nosa może wywołać wiele niepożądanych objawów, które wymagać mogą kolejnych zabiegów i nakładów finansowych. Efekty są przeważnie zadowalające dla osób, poddających się operacji, jednak poprzedza je bardzo długi okres rekonwalescencji, obejmujący nawet rok czasu. Bardzo ważny jest tutaj czynnik psychologiczny, ponieważ dobry nastrój pomaga w szybkim wyleczeniu się ran. Dlatego lekarze nie zalecają częstego spoglądania w lustro, zwłaszcza zaraz po zabiegu, kiedy twarz jest opuchnięta i posiniaczona. Pierwszy opatrunek ściąga się dopiero po około dziesięciu dniach, natomiast plastry korygujące muszą być pozostawione na nosie aż do chwili, kiedy obrzęki ulegną znacznemu zmniejszeniu.